Hoe leuk is het om jezelf te introduceren?
Het antwoord voor mij persoonlijk is: gewoon NIET. Het is helemaal niet leuk om over jezelf iets te schrijven en al helemaal niet, omdat het meeste nooit waar kan zijn. Of toch wel? Lieg ik of overdrijf ik wanneer ik iets vertel? Wordt het wel geloofd wat ik zeg? Wil ik het zelf eigenlijk wel geloven, wat ik teruglees? Zo’n introductie is alles behalve simpel, maar gelukkig geeft het blauwe boekje en menig protocol toch een soort van antwoord op over wat vooral anderen over mij zouden willen weten, dus daar gaan we.
Mijn voornaam is sinds 1980 officieel Reijha met oudhollandse ij. Ik ben geboren met de volledige naam Kajol Rekha Akthar en bij het stelen kreeg ik als transportnaam Flora Khatun. Blijkbaar was mijn eerste naam ergens toch terecht gekomen bij mijn al van te voren gematchte pleegouders, die later mijn adoptieouders zouden worden. Zij verzochten een naamswijziging naar Reijha. Helaas maakte de ambtenaar voor de tweede keer een fout en maakte er Reyha van, waardoor er een tweede uitspraak kwam met de officiele voornamen: Reijha Flora, maar mijn streekgenoten uit West-Friesland zeggen Raya.
Ik beleef mooie en ook bijzondere avonturen en lessen, in mijn reis door het leven. Na alles hoop ik hier mijn eigenzinnige gedachtekronkels te laten dwalen voor wat er ook uit wil en laten lezen, zien, horen aan alle oortjes die willen horen, terwijl ze met hun oogjes lezen.
Laten we beginnen met de top3lijst van aannames en onvernuftige complimenten.
1: Wat spreek jij goed Nederlands!!
2: Weet jij wel dat je ECHT heel klein bent.
3: Ik zie het al! Jij komt uit Afrika! / Indonesië! / Suriname
Nu mijn favo top5lijst van onvernuftige standaard eerste vragen.
1: Waar kom jij vandaan?
Antwoord: Alkmaar
2: Waar kom je ECHT vandaan?
Antwoord: Scharwoude
3: Neehee, waar KOM je echt vandaan?
Antwoord: OOOOH, je bedoelt waar mogelijk mijn (voor)ouders oorspronkelijk vandaan komen, vanwege mijn huidskleur?
4: Ben je beschikbaar?
Antwoord: Hoezo, wou je trouwen? Sorry, geen interesse
5: Waarom heb jij een scootmobiel?
Antwoord: Zodat ik niet hoef te lopen
Helaas blijkt de rest niet belangrijk, want heel veel meer wordt er niet gevraagd.
Maar dit is vast ook niet wat mensen willen weten bij een OVER-iemand-tekst. Helaas weet ik niet veel interessants op dit stuk, behalve mijn naam. Mijn naam is wie ik echt ben, al luister ik eigenlijk wel naar alles, als ik denk dat je tegen mij praat, want wie ben ik eigenlijk echt? Het klopt dat ik onthecht ben. Dat valt niet te ontkennen, maar ik heb ook mijn ECHTE familie mogen ontmoeten. Jammer eigenlijk, ik moet mijn ECHTE ouders benadrukken, maar mijn adoptieouders of pleegouders zijn dus NIET ECHT. Alleen dat al is ongelooflijk ingewikkeld om dit op een juiste manier te verwerken. Een kind wat is opgegroeid bij zijn eigen ouders, hoeft nooit te zeggen, mijn ECHTE ouders, terwijl ik, voor mijn gevoel, mij bij alles moet verdedigen en wat ECHT is verloochenen.
Dus wie ben ik ECHT? Zelfs mijn namen zijn niet ECHT. En hoe kun je van een geknutselde identiteit, toch je ECHTE ik vinden? De waarheid is nog veel lastiger dan ik dacht. Te leven na het ontmaskeren leugens, onwaarheden, illusies. Na mijn reis in 2020 naar Bangladesh, staat mijn wereld nogal op z’n kop. Het is waar dat er een identiteitscrisis moet ontstaan. Alle leugens, die ik jaren over mezelf heb moeten lezen en aanhoren, blijken precies wat ik benoem: LEUGENS. Zelfs mijn naam blijkt één grote leugen, want mijn ECHTE naam heb ik niet mogen houden. Maar!! na lang puzzelen en dubben en afvragen wat ik kan of wil veranderen aan mijn naam nu ik mijn echte naam weet, kostte best wat tijd om mijn huidige naam eindelijk als eigen te omarmen.
Maar wat ik het allerleukste aan al mijn namen vind, is dat alle letters uit mijn geboortenaam, van mijn ECHTE familie met slechts 3 letters verschillen met mijn naam van nu. Marieken van Nijmegen mocht slechts 1 letter houden. Maar dit geluk van zoveel letters en slechts 3 letters niet dubbel worden gebruikt, voelt goed. FIN. De naam Pyraya hoef ik hopelijk niet uit te leggen, maar voor degenen die deze grap hebben gemist: Sinds een aantal jaar mag ik de lichtjes aan en uit doen op mijn werk als vaste taak, want na Bangladesh weet ik het ECHT heel zeker: Ik hou van ECHT vuur en ECHT heel veel lichtjes.
Mijn hele persoonlijkheid moet zich aanpassen aan nieuwe situaties en uiteindelijk vorm gaan krijgen na de achtbaan van de afgelopen 10 jaar. Ik hoop dat jullie zullen genieten en gruwelen over hoe ontzettend wonderlijk en verbijsterend mijn leventje voortkabbelt.
Voor zover het lukt, hoop ik nog vele deugden en harten te veroveren waar ook ter wereld en dichtbij.
Veel liefs van Reijha & Raya & Pyraya da Draak
