English tea blend. Waarom is dit mijn liefdesthee met de minst lekkere smaak ooit?
Maar het begon allemaal deze ochtend vroeg. Precies 7.00 uur werd ik wakker en ik was blij en uitgerust. Met wat moeite toch mijn ochtendjas aan getrokken en op weg naar de keuken. Koffie! De klok klikt dat het vroeg is, maar ik voel me wakker, dus koffie, want dat is een gewoonte. Structuurdingetje. Ik ben blij dat alles lukt met één arm en ik wacht. Zodra het klaar is, meteen inschenken, zelfs de suiker lag al klaar op de bodem. En ik neem de eerste slokken en daar gaat het fout! Rennen naar de wc! Daar ligt de koffie als een zielig plasje. Niets dan jammer dan. Geen koffie meer voor mij sinds de operatie. Eerst dacht ik dat het aan de narcose kon liggen. Al mijn smaken zijn weer in orde, dus dat is het niet, maar ineens schoot ik in de lach vanwege een binnenpretje over een doos ongeopende English tea Blend.
Geen probleem. Theewater is zo gezet, dus natuurlijk ga ik mij tijdens het drinken van de winterthee afvragen en willen begrijpen waarom ik ineens geen koffie kan verdragen en wat het me die ongeopende English theedoos te maken heeft, die nu is bestempeld als liefdesthee, die ik juist niet wil drinken. Winterthee, Vanillethee, kaneelthee, sinaasappelthee, bosbessenthee, meloenthee, zelfs grijzethee. Geen rooibos of zoethout! En dan de uitzondering op alle rayatheeregels: GÉÉN English tea Blend.
Waar komt het dan vandaan dat ik toch soms de English tea Blend drink? Appels en bomen. Thuis natuurlijk. Bij ons thuis dronken we English tea blend en niets anders. Zelfs overstappen op een ander merk heeft dik gefaald. En nee zeggen was geen optie. Dus uit liefde gedronken. Of uit angst? Blijft tricky tricky, zulk vragen, maar dat hoort gelukkig bij elk proces, dus ook bij deze.
Maar wat heb ik dus gedaan met de hint van thuis, gekregen als kado? Die ongeopende theedoos, jah. Die heb ik dus uit mijn huis weten te smokkelen en weggegeven, met nog steeds een wazig excuus. Ik heb het niet durven weggooien, omdat ik het had gekregen van thuis. Het feit dat ie ongeopend was, zegt helaas iets over de frequentie qua interesse. En daar was ineens, in mijn wazige hoofd, ruimte om die doos te ontvoeren. Liefdesthee. Thee, die ik uit achting voor de ontvanger niet zal laten staan of weigeren. Een belofte. Een gebaar van liefde. Liefdesthee.
Een absurd gebaar, Jah. Maar ook was het een hint naar nu. Het moment waarop ik ineens geen koffiesmaak kan verdragen en mijn gewoonte moet ombouwen naar thee. En dat is het moment dat ik naar boven kijk en vol liefde dankjewel zeg, voor de weerstand tegen koffie, die met het wegsmokkelen van liefdesthee is aangekondigd. Hoe bizar en hoe mooi het dan toch maar allemaal klopt en fantastische binnenpretje veroorzaakt.
Fijne paasdagen allemaal!